مرحوم حضرت آیتالله العظمی شیخ صفرعلی عراقی (مرحوم جد امی)
آشنایی مختصر:
حضرت آیتالله العظمی شیخ صفرعلی عراقی رضوانالله تعالى علیه در روستای فیجان (از توابع استان مرکزی) در سال ۱۳۰۳ﻫ.ق چشم به جهان گشود و در آنجا پرورش یافت. مادر ایشان علویّه، سیّده آمنه خاتون و پدرشان آقا محمّدتقی عراقی، دهقان بود.
تحصیلات:
آموزش قرآن کریم و دروس مکتبخانه را در روستای خود آغاز کرد و سپس به سلطانآباد (شهرستان اراک فعلی) رفت و در مدرسه علمیه سپهدار، شروع به تحصیل دروس حوزوی نمود و دروس سطح را همان جا به اتمام رساند. در این مقطع زمانی، از همدورهایهای ایشان، حضرت آیتاللّه العظمى حاج شیخ عبدالکریم حایری یزدی (رحمهالله علیه) بود. پس از آن، در سال ۱۳۲۷ﻫ. ق برای ادامه تحصیل، رهسپار نجف اشرف شد.
استادان:
علامه آقابزرگ تهرانی در نقباء البشر مینویسد: شیخ صفرعلی عراقی حوزه درس آخوند خراسانی را درک کرده، و نزد اساتید سترگی همچون: میرزای نائینی، آقاضیاءعراقی و سیّدابوالحسن اصفهانی (رحمهالله علیهم اجمعین) نیز برای سالیانی تلمّذ کرده و درسهای ایشان را نوشته است. علاوه بر آن، از درس مرحوم سیّد محمدکاظم طباطبائی یزدی رحمهالله علیه (صاحب العروه الوثقی) نیز بهره برده است.
آثار علمی:
از معظمله آثار گرانبهایی به جا مانده که برخی آنها در اثنای مسافرت به مشهد مقدس از بین رفته و برخی در نجف اشرف مانده است.
معظمله دوره کامل فقه و اصول را به تحریر درآورده و تقریرات درس اساتید خود را در فقه و اصول تقریر کرده است. آنچه از مؤلفات و آثار ایشان به جا مانده و در دست است عبارت است از:
۱. رساله مستقلی در بحث عدالت.
۲. تعلیقه بر مکاسب محرّمه شیخ انصاری (که اخیرا با تحقیق خوبی به چاپ رسید).
۳. تعلیقه بر بیع مکاسب.
۴. تعلیقه بر خیارات مکاسب.
۵. مباحث الفاظ اصول (تا مقدمه واجب).
۶. مشکاه الفقیه (تعلیقه بر شرائع الاسلام).
ویژگیهای اخلاقی:
مرحوم آیتالله العظمی صفرعلی عراقی رضوانالله تعالى علیه افزون بر مراتب عالی علمی از مراتب عالیه تجرد و تهذیب نفس برخوردار بوده است. تواضع، زهد، دوری از زخارف دنیا، تقوى، ترس از خدا، عبادت، خشوع و رقت قلب، تلاش، پشتکار، پاکی و صداقت از اوصاف بارز این مرد خدا بوده است.
گریههای بسیار او از خشیت خدا و نمازهای شب طولانی او تا آنجا که در ماه مبارک رمضان، دعای ابوحمزهثمالی را در نماز وتر میخوانده است و تلاوت قرآن نیمه شب او از خاطرات به یاد ماندنی اوست که در ذهن آشنایان و نزدیکان او نقش بسته است. نقل شده است که در ماه مبارک رمضان چهل ختم میکرده است.
معظمله در شیفتگی و عشق به رسولالله (صلیالله علیه و آله و سلم) و اهلبیت (علیهم السلام) شیدایی خاصی داشته، تا آنجا که گاه اتفاق میافتاده که در مجالس مصیبت آنان از شدت تأثر از هوش میرفته است. نقل است که ایشان گاهی در هنگام تشرّف به زیارت مولی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در حین اذن دخول با رسیدن به این فراز که “أشهد أنّک أوّل مظلوم قد غُصب حقّه” از هوش میرفته است. در عصر خود در قناعت و سادهزیستی کمنظیر بوده است تا آنجا که گاه یک ماه رمضان را با نان خشک و آب سپری کرده است.
وفات و آرامگاه:
حضرت آیتالله العظمی شیخ صفرعلی عراقی رضوانالله علیه در ۱۲ ذیالقعده سال ۱۳۷۹ﻫ.ق در سن ۷۶ سالگی دارفانی را وداع گفته و پس از تشییع باشکوه پیکر پاک او در صحن مطهّر حضرت امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) نزدیک مقبره مرحوم آقا سیّد محمدکاظم یزدی (رحمهالله علیه) به خاک سپرده شده است.
