شیخ محمود عراقی
شیخ محمود فرزند شیخ جعفر اراکی معروف به شیخ محمود عراقی یکی از علمای بزرگ اواخر قرن سیزدهم و اوایل قرن چهاردهم هجری است. عراقی فقیهی اصولی و مجتهدی محدث و عالم به علم رجال بود.
مرحوم عراقی از ابتدای جوانی مقدمات علوم دینش را به پایان برد و به دنبال کسب علوم اسلامی هجرتهای علمی نمود. در اواسط قرن سیزدهم در اصفهان و بروجرد از حضور حاج سید اسداله شفتی اصفهانی و حاج سید محمد شفیع چاپلقی مدتها برخوردار بود، سپس مسافرتی به اراک و تهران و آذربایجان و خراسان نمود و از هر جا توشههائی اندوخت. عراقی سرانجام گمشدۀ خود را در عراق پیدا نمود و سالها از محضر شیخ انصاری به خوبی برخوردار گشت تا به مقام اجتهاد و استادی نائل گشت، و خود سالها به کرسی تدریس و تحقیق نشست.
تألیفات او دلالت بر احاطه علمی و دانشهای فراوان او دارد. مجلدات قوامع او در علم اصول است و مجلدات لوامع در علم فقه و خزائن او در شرح قواعد معروف است. وی همچنین کتاب دارالسلام را در احوال امام ثانی عشر علیهمالسلام و کتاب مشکوه را در مراثی اهل عصمت به رشته تحریر برد و سرانجام در اوایل قرن چهاردهم در نجف اشرف وفات نمود.
